Wednesday, August 22, 2012

Hawak na Nakakakiliti


            Naranasan niyo na bang mahulog sa isang taong makulit sa’yo at nagbibiro? Isang taong hindi mo inaasahan na dadating siya sa buhay mo at bigla ka na lang napatulala? ‘Yong ‘di mo sana siya gusto at ibang-iba talaga ang katangiang gusto mo, pero pumapasok talaga siya sa puso’t isipan mo? Hindi mo na kayang tiisin ang nararamdaman mo, pero paano mo siya mawala sa isip mo?
            Ako? Ay isa ‘ding tao, na nangangailangan ng konting inspirasyon. Para mawala ‘yong mga pagod at mga problema ko sa buhay. Isa akong estudyante na palagin na stress sa dami ng aking tinatrabaho at ako’y may malambot na puso na madaling mahulog at madali ‘ding magtampo. Minsa nga, nag-away kami ng aking mga kaibigan dahilan lamang sa maliit na bagay. Ang bagay na pwede namang pag-usapan, pero lumalim at lumala ito. Hindi ko na mapigilan ang aking sarili at sinabi ko na sa isang gurong kung makapagsalita ay napakasarap pakinggan at nangigising sa katotohanan. Sabi niya, kulang daw ako sa pansin ng aking mga kaibigan dahil nga daw sa sobrang busy ako sa aking trabaho at pag-aaral. Siguro nga ganyan talaga ang katangian ko, madaling magtampo at madaling mahulog. Nahuhulog lang naman ako sa mga taong gusto ko, pero nililihim ko ‘yon. May palihim na tumitingin sa kanya o kung anu-ano pa. Pero minsan ‘di ko na makayanan. At ang aking sekreto ay ibinubunyag ko na sa aking mga matatalik at makapagkatiwalaan na mga kaibigan. Isa akong tao na mapaglihim, madaldal sa mga taong nasanayan ko na, at mapagbiro din. Ayaw ko ng away, kaya ‘pag tinutukso nila ako dahil sa aking kasarian ay tinitingnan ko na lang sila sabay ngiti at parang wala lang. Hindi ko na dinidibdib ‘yan dahil palagi na lang ganyan ang sinasabi nila sa ‘kin mula nang bata pa ako kaya nasanay na ako ng ganyan.
            Mula nang elementarya kami, hindi ko talaga siya gusto. Siya ay isang lalaking seryoso, mapagbiro minsan, at para sa aking wala siyang ka taste-taste. No’ng Grade-IV kami, kaklase ko siya. Natatandaan ko pa nga na sumali kami sa isang Interpretative Dance. Hinding-hindi ko ;yon makalimutan pati ‘yong kwento ng kanyang buhay. Hanggang sa lumipas ang mga oras, buwan, at taon, Fourth Year High School na kami. Hindi ko siya pinapansin o napapansin dahil ‘di kami close. Sa bilis siguro ng panahon ay nag-iba na ang ihip ng hangin at nagbibiruan na kaming dalawa. Hanggang dumating na ang araw na parang close na close na kami. Palagi niyang hinahawakan ‘yong baywang ko dahil nakikiliti ako. At kung nagagalit na ako sa kanya ay hindi ko magawa dahil tawa siya nang tawa. Dahil ‘di na daw ma-drawing ‘yong mukha ko.
            Meron na akong nagustuhan, ibang section at hindi kami magkaklase. Since, third year ko pa siya naging inspirasyon. Pero dumating ‘tong UFO sa buhay ko eh. Nag malfunction na yata ‘yong utak at bigla na lang sa kanya napatuon ang aking pansin at pagtingin. Hindi ko nga ma-explain kung bakit ko siya gusto. Hindi naman siya ang type ko at higit sa lahat ngayon lang kami naging close. Hindi lang iyan ang mga katanungan na itinatanong ko sa puso’t isipan ko. Maraming-marami pa, ‘di ko lang mabilang-bilang. Hindi nga ako makapaniwala na nang dahil sa biro naming at kiliti, bigla na lang bumagsak ang puso ko sa lupa at ‘di na mababalik pa. pero minsan na e-try ko na kakalimutan na siya, pero hindi talaga mapigilan ang tibok ng puso na ang hanap-hanap ay siya. Mukhang napakalakas talaga ng tama niya sa akin, tumagos talaga hanggang sa utak ko.
            Dumating ‘din ang araw na hinihintay ko. Ang mawala siya sa buhay ko. Ang saya-saya ko pa nga eh, nang biglang tumunog ‘yong cellphone ko, isang mensaheng nanggagaling sa kanya. Heto namang si gaga binuksan ‘yong message niya at nakilig. Agad-agad kong ne-replyan at tuloy-tuloy na ang pag-uusap naming. Ilang buwan kong tiniis ang hapdi’t kirot para mawala at mabura siya sa isip ko ay isang text lang pala ang katapat at balewala na lahat ang pinaghirapan kong malimutan siya.
            Pero isa ‘din siyang malalaking tulong sa akin. Dahil siya ang naging inspirasyon ko sa buhay. Unti-unti niya inintindi sa akin na maliban sa kaibigan ay may iba pa palang nag-alala para sa akin. Kahit sa panaginip ko na lang siya makikita at makakausap. Maraming salamat sa’yo, kung saan ka man ngayon, mag-ingat ka lagi at huwag mong kalimutan na para kang isang himala na may iniligtas kang isang buhay ng tao na balak na niyang tapusin ang mga pasakit sa kanyang buhay.

Monday, August 13, 2012

Tiwala sa Sarili

Photo Source: http://www.aroundtheflexure.com/wp-content/uploads/2011/10/bob-winsett-silhouette-of-woman-trail-running-co.jpg
          Paano kaya kung ikaw na lang mag-isa ang namumuhay? Malayo ka sa iyong mga mahal sa buhay, wala kang kakila-kilala ni isang tao man lang. Paano ka mabubuhay dahil iba na ang iyong paligid, hindi tulad ng dati na malayo ka sa sibilisasyon. Kaya mo pa kayang magpatuloy sa iyong desisyon para sa kinabukasan mo?
          Ang tiwala sa sarili ay nasa ating sarili na, nasa atin na 'yan kung papano natin ito gagamitin. Ito ay nagmula sa ating sarili hanggang ang ating hinahangad ay makamit. Ito dapat ay 'wag nating iwala dahil ito ay ating panangga sa anumang laban na maari nating harapin. Kailangan habang tumatagal ay lalo nating palakasin ang ating tiwala sa sarili para kung ano man ang mangyari, tayo ay handa at hindi na tayo mag-alala pa. Kung nawalan ka man ng tiwala, 'wag kang mag-alala at merong solusyon 'yan. Ipikit lang ang mga mata to manalangin ng taimtim, manalangin ng mula sa puso't isip mo. Dahil andyan palagi ang ating Panginoong Diyos na walang sawang nagsusuporta sa atin. Sigurado akong 'di ka niya bibiguin.
          Hindi ko naransan maghiwalay sa aking mga mahal sa buhay nang matagalan. Pero wala akong magawa kundi tiisin ang lahat-lahat ng lungkot na aking nararamdaman. No'ng una, mahirap para sa aking ang mag-adjust sa mga tao sa aking paligid. Ang iba ay magkakilala na dahil sila'y nanggaling sa iisang barangay at ang iba naman ay kaklase nila no'ng hayskul. Akala ko ako lang mag-isa na namumuhay dahil ni wala man lang sa kanila ang kumakausap sa'kin. Talagan miss na miss ko na talaga ang mga barakada ko't kaklase. Parang gusto ko nang umuwi. Parang nawalan na ako ng tiwala sa sarili at gusto ko nang umiyak at tatawagin ko si nanay na kunin nila ako dito, pero hindi ko naman gagawin 'yan dahil mapapahiya lang ako sa kanila at dahil malaki na ako at may isip na.
          Lumabas akong mag-isa galing sa kwarto nang madaanan ko ang katulong ni lola. Si lola ang nagbabantay sa amin dito. Sinabihan niya akong umupo sa tabi niya para mag-usap. Gumaan ang aking loob, sa wakas ay hindi naman mapanis ang laway ko. Nag-usap kaming dalawa at pinakilala niya ako sa ibang mga makakasama ko.
          Sa susunod na araw, maaga pa akong gumising kasi maaga pa ang aking pasok. Naghanda na ako ng aking kakainin, pagkatapos ay kumain ako. Mag-isa lang ako sa mesa, wala ni sino man ang kasabay kong kumakain. Habang ako'y kumakain kumakabog ang aking dibdib, hindi ko alam kung ano ang naging dahilan. Bigla nalang na hindi ko na kayang lunukin ang kanin at parang hindi na matanggap ng aking lalamunan. Pumatak ang isang butil ng tubig mula sa aking malulungkot na mga mata, biglang nagbago ang aking paligid. Naisip ko ang sinabi ni nanay sa akin "Paano na lang kami ni tatay mo kung sa malayo ka na, mga aso na lang ang kasama namin dito kung wala ang kuya mo minsan." Biglang napakabigat ng nararamdaman ko, gusto ko na talagang umiyak ng sobra-sobra. Ayokong malunngkot si nanay at tatay dahil sila ang pinakaimportante sa aking buhay. Gusto ko na talagang umuwi, ayaw ko na, susuko na ako, pero sabi ko sa sarili ko "Kaya ko 'to, kayang-kaya, kung kaya nila, kaya ko din ito." Naisip ko rin na kung uuwi ako at ihinto ko lahat-lahat ng pangarap ko sa buhay. Ano na lamang ang mangyayari sa akin balang araw?
          Lumipas pa ang maraming araw at hindi ko na namalayan na malapit na ako sa aking mga kasama. Mababait din sila at mapagbigay tulad ng aking mga kaibigan. Bukas ang puso't isipan nila kung sakaling magpaturo ako ng aking mga lessons sa kanila minsan. Naisip ko na, parang nasa bahay lang ako. Medyo nakapag adjust na ako at wala na ang lungkot sa aking dibdib. Ang saya pala kung nasa malayo ka dahil maraming tao ang makikila mo.
          Higit sa lahat, ako'y taos pusong nagpapasalamat sa ating Panginoong Diyos sa paggabay sa aking dito kahit malayo na ako sa aking mga magulang. Salamat Panginoon sa walang sawang pagmamahal sa akin. Kung may tiwala ka sa sarili mo, wala ka dapat alalahanin at kabahan. Kaya dapat magtiwala tayo sa ating Panginoong Diyos at sa ating mga sarili.

Saturday, August 11, 2012

Sulat ng Magulang sa Anak


Mahal kong anak,

     Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensiyahan. Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan o nakatapon ng sabaw sa hapag kainan, huwag mo sana akong kagagalitan. Maramdamin ang isang matanda. Nagse-self-pity ako sa tuwing sinisigawan mo ako. Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko maintindihan ang sinasabi mo, huwag mo naman sana akong sabihan ng "binge!" paki-ulit nalang ang sinabi mo o pakisulat nalang. Pasensya ka na, anak. Matanda na talaga ako. Kapag mahina na ang tuhod ko, pagtiyagaan mo sana akong tulungang tumayo, katulad ng pag-aalalay ko sa iyo noong nag-aaral ka pa lamang lumakad.

     Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay nagiging makulit at paulit-ulit na parang sirang plaka. Basta pakinggan mo nalang ako. Huwag mo sana akong Pagtatawanan o pagsasawaang pakinggan. Natatandaan mo anak noong bata ka pa? kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo 'yong sasabihin, maghapon kang mangungulit hangga't hindi mo nakukuha ang gusto mo. Pinagtyagaan ko ang kakulitan mo.

     Pagpasensyahan mo na rin sana ang aking amoy. Amoy matanda, amoy lupa. Huwag mo sana akong piliting maligo. Mahina na ang katawan ko. Madaling magkasakit kapag nalamigan, huwag mo sana akong pandirihan. Natatandaan mo noong bata ka pa? Pinagtyagaan kitang habulin sa ilalim ng kama kapag ayaw mong maligo.

      Pagpasensyahan mo sana kung madalas, ako'y masungit, Dala na marahil ito ng katandaan. Pagtanda mo, maiintindihan mo rin. Kapag may konti kang panahon, magkwentuhan naman tayo, kahit sandali lang. Inip na ako sa bahay, maghapong nag-iisa. Walang kausap. Alam kong busy ka sa trabaho, subalit nais kong malaman mo na sabik na sabik Na akong makakwentuhan ka, kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kwento ko. Natatandaan mo anak, noong bata ka pa? Pinagtyagaan kong pakinggan at intindihin ang pautal-utal mong kwento tungkol sa iyong teddy bear. At kapag dumating ang sandali na ako'y magkakasakit at maratay sa banig ng karamdaman, huwag mo sana akong pagsawaang alagaan. Pagpasensyahan mo na sana kung ako man ay maihi o madumi sa higaan, pagtyagaan mo sana akong alagaan sa mga huling sandali ng aking buhay. Tutal hindi na naman ako magtatagal.

      Kapag dumating ang sandali ng aking pagpanaw, hawakan mo sana ang aking kamay. At bigyan mo ako ng lakas ng loob na harapin ang kamatayan. At huwag kang mag-alala, kapag kaharap ko na ang Diyos na lumikha, ibubulong ko sa kanya na pagpalain ka sana ... Dahil naging mapagmahal ka sa iyong ama't ina...

Written by Rev. Fr. Ariel F. Robles
CWL Spiritual Director
St. Augustine Parish
Baliuag, Bulacan

Bakit Ikaw Pa


Sa dinami-dami ng tao dito sa mundo
Bakit ikaw pa ang napili ng puso kong ‘to
Ikaw palagi ang laman ng utak ko’t isip
Kung makikita kita, dibdib ko’y naninikip.

‘Pag nakatabi kita ‘di ako makagalaw
‘Pag ikaw ay sumasayaw ng ating eksersays
Magaling kang sumayaw, parang ako’y matunaw
Parang ‘di na ako kailangang mag-eksersays.

Bakit ganito ang naramdaman ko sa iyo
Buti pa ang bike mapigilan dahil may preno
Ang cellphone na lolobat dahil wala ng laman
Ba’t ang puso ko sa iyo, ‘di ko mapigilan.

Kayang-kaya kitang buburahin sa isip ko
Ba’t ‘di ko kayang palabasin ka sa puso ko
Ganito ba ang tinatawag nilang pag-ibig
‘Yan palagi ang lumalabas sa aking bibig.

Pero ano ba talaga ang katangian ko
Ako ay umiibig sa parehong uri ko
Ang palaging tintanong ko, ano ba ako.
Ako ba’y tama o mali ang ginagawa ko.

Ayon sa ‘king matalik na mga kaibigan
Meron daw akong technical error sa ‘king utak
Sabi nila sa ‘kin, biro lang daw nila iyon.
Pero totoo siguro, utak ko’y nataktak.

Hindi ako umaasa na maging tayo
Kung mabasa mo man ang aking tulang ito
Ito’y ihahandog ko para lamang sa iyo
‘Di mo man malaman, ako’y humahanga sa ‘yo.

Ako ay nagpapasalamat ng lubos sa ‘yo
Na ikaw ay nagiging bahagi ng buhay ko
Kahit sa panaginip ko lang, ika’y makita
Ako ay kontento na at masayang-masaya.

The Power Of You



As I am waiting for someone to come
I lean my eyes then I found you
That’s it! You’re my one and only cue
And I am wondering if, where you came from?

Now, it’s time for me and you to go
To attend our every Saturday NAT Review
I walk with poise and you look fabulous
I keep on trying things work, I think I’m too ambitious.

We were not meant to ne and we’re not going be
Because of your attitude that’s like a bee
Buzzing and roaming around during the review
Even if I told you to stop, what’s happening to you?

My dear, my dearest one
My heart says, you’re the only one
I am going to turn off with you
But my mind tells me, I can’t let you go.

Date Created: February 18, 2012 (8:30 PM) [A Tribute to the one I love, JMGMJSJA]

Ang Lahat ay may Dahilan



        Nagising ako sa maling akala na ang lahat ng mga bagay ay nangyayari lamang nang walang dahilan. Hindi ko napapansin na may dapat pala akong pasalamatan ng lubos o may dapat pala kong alalahanin.
        Ngayon ang buhay ko ay napakakumplikado. Hindi ko na malaman ang aking nararamdaman. Ang damdamin ay hindi na makapag – isip kung ano ang dapat kong gawin sa mga bagay na dapat kalimutan o bigyan ko ng pansin.
        Medyo malalim na ang gabi at dinalaw na ako ng aking antok, pero may kailangan akong tapusin at ipapasa na kinabukasan. Nainip na ako at parang wala nang ganang sumulat. Bigla ko na lang naisip na makikinig na lang ako sa mga kanta ng aking paboritong singer. Nang magsimula na ang intro ng paboritong ko ring kanta ni Enya, ay bigla akong tumahimik at nakinig nang husto.
        Biglang may pumasok na kung ano sa aking isipan, tatlong malaking katanungan na noon ay hindi ko pa napansin kung ano ang naging dahilan. Una, kung ano ang naging dahilan kung bakit nagkaroon ako o gumawa ako ng aking Facebook Account. Pangalawa, kung bakit gumanda ang kamay ko sa pag e – edit ng mga larawan. At pangatlo, bakit ba bumili ako ng bagong SimCard na TM, na alam ko naman hindi ko kailangan ‘yan at halos lahat kami sa bahay ay Smart SimCard ang ginagamit. At ang pinakamalaking tanong para sa akin “Ano ba talaga ang pumasok sa isip ko? May maganda ba itong dahilan at kalalabasan ang mga ito?”
        Facebook? Una ko ‘yan narinig sa aking nakakatandang kapatid at sa aking pinsan. Sabi nila maganda daw ‘yon, masaya, at nakakaaliw. Parang Friendster daw ‘yon pero may chat lang siya. Kaya pedeng kayong magkausap kung siya ay online. Ang kanilang mga sinabi ay naiwan sa aking isipan at parang gusto ko ring subukan, pero medyo hindi parin ako kumbinsado na gumawa. Dahil nga bago pa lang ang Facebook noon, pwede mo pang makita ang profile ng mga members at ang mga status updates nila. Bigla kong napindot ang isang link, dahil nga hindi pa ako pamilyar at wala pa akong alam. Lumabas ang profile ng isang tao at sa kababasa ko ng kanyang mga updates ay bigla na lang lumaki ang mga mabibilog kong mga mata sa isang post. May contest daw sa pagalingan ng pag – edit ng isang picture ng artista. Dali – dali kong binasa ang mga requirements at ang price ay e – meet mo ang taong ‘yan. Biglang nagka interest ako at gusto ko ring subukan na sumali sa isang paligsahan. Sa isip ko ay, ‘di bale na kung ‘di ako mananalo basta e – try ko ‘yong best ko at kung sakaling manalo man ako, nasayangan man ako sa price ko. Pero sabi ko, bahala na basta makapagsali ako, ‘di bale na hindi ko siya ma e – meet kahit na siya ang idol na idol ko mula nong Grade V pa ako. Kaya dali – dali akong pumunta sa “Sign Up” at nalaman ko na kailangan pala ng Email Address. Kaya pumunta ako ng Google at accidentally kong napindot ang “Gmail” na link, at lumabas ang “Create Email”. Then, nag Sign Up ako. Pagkatapos nun ay agad akong bumalik sa Facebook at pinil – apan ko ang mga data sa mga boxes. At saw akas, nakagawa din ako ng aking sariling account. Pagkauwi ko ng bahay ay pumunta na agad ako sa harapan n gaming computer at nag edit. Kinaumagahan, binuksan ko ang aking account at enapload ko ‘yong enidit kong picture. One week na boto – botohan kung sino ang may maraming like. Pinapabayaan ko lang ang aking entry kung sino man ang magla – like niyan. At ang naging resulta ay nakuha ko ang “Winner” sa contest. Ikinagulat ko na lamang iyon at parang ayaw kong maniwala at about naman sa price at hindi ko talaga nakuha. Dahil nga nasa probinsya ako at sa Maynila ‘yong event at isa pa, hindi pa tapos ang klase. Kaya hanggang ngayon ay nasa panaginip ko na lang makikita ang kaisa – isa kong idol. At nang dahil kay *****a, kaya nagkaroon ako ng FB Account.
        Ang pang – e – edit ng mga larawan ay nagiging libangan ko na lamang mula nang matuto ako nga computer at nang Photoshop. Nakapag edit ako ng aking mga larawan at nag – e – ekspirmento, pero may kulang eh. ‘Yon ay ang aking inspirasyon sa paggawa. 3rd Year High School ako nong may nakilala akong “Apple of my Eye” kung tatawagin. Opening pa lang ng klase noon at isa siyang transferee galling sa isang private na paaralan. Gwapo at mukhang mabait ang pagkakatanaw ko sa kanya. Section 2 siya at ako naman ay Section 1, pero malapit lang at matatanaw mo ang kwarto nila sa kabilang building mula sa aming kwarto sa kabilang naming building. At napilian akong monitor ng klase kaya tuwing umaga kung nagpa – flag ceremony kami ay nag tsi – tsik na ako n gaming attendance. Gustong – gusto ko naman dahil nga magkatabi lang ang aming linya. At ako naman ay pa gala – gala lang. Hanggang sa dumating ang araw na nalaman ko na lahat – lahat ng ugali niya. Hindi pala totoo na mabait siya, hindi siya pala isang anghel. Kung gaano ka buti ang pagmumukha niya, ay ganun din kasama ugali niya. Pero hindi ko lang iniisip ‘yan basta iba ang nararamdaman ko sa kanya. Kaya siya na lang ang ginawa kong inspirasyon. Nagiging mabuti – buti na rin ang mga ginagawa ko. Kahit sa konting tingin lang sa kanya araw – araw, ay parang nabuhay muli ang mga patay kong mga ugat sa aking katawan at nawawala lahat ng mga problema ko at mga pagod. Dahil kay *****o nagiging makulay ang aking buhay bilang isang estudyante at bilang isang tagagawa ng mga Program Cover, Video Slideshow, Invitation Letters, at iba pa sa school namin.
        Ang pangatlong palaisipan na ‘to ang napakakuplikado para sa akin. Parang ‘di ko na masolusyonan pa. dahil naglalaban ang aking isipan sa aking nararamdaman. Dahil nga sa sobrang close sa isang tao ay mahuhulog na mahuhulog ka rin sa kanya. At ‘yan ay totoo at nangyari ‘yan sa akin. ‘Di ko malaman kung bakit nga ba. Smart user ako at ayaw kong bumili ng ibang sim kung ang dahilan lamang ay makipag text – text sa mga kaklase ko, dahil lahat – lahat ng mga kaklase ko ay Globe user. Pero ewan ko ba kung ano ang pumasok sa loob ng utak ko at bigla akong bumili ng TM SimCard na noon ay ayaw na ayaw ko. At isa pa, lahat kaming magkakapatid at aking mga contacts, ang gamit ay Smart. Nang bumili na ako ng bagong sim ay agad akong tinanong nga mga kaklase ko kung bakit ba nag – iba na ako ng taste. Ang mababaw kong sagot ay “Para maka text – text ako sa inyo”. Pero ‘yan ay hindi totoo. ‘yan ay dahil kay *****o, para makipag text – text ako at makapag – usap kami.
        Ang mga bagay minsan ay hindi mo maintindihan kung bakit nga ba ito nagyayari. Pero ang mga nangyari sa akin ay isang napakagandang ala – ala na pinabaun nila sa akin na hinding – hindi ko makakalimutan magpakailanman. *****a, *****o, at ******o, maraming – maraming salamat sa inyo at nakilala ko kayong tatlo at naging bahagi ng aking buhay. At kayo din ang dahilan kung bakit gustong – gusto ko pa ring mabuhay sa mundong ito. Sa ating Panginoon, maraming salamat po, sa aking mga magulang at pamilya, mga kaibigan, at sa mga matalik kong mga kaibigan, kayo din ang dahilan kung bakit nandito pa ako at nagpapasaya at nagpapatawa sa inyo.

Our Last Day in High School Life




From Left, Ryan Mantac; Mark Kenji Vacuna; Shea Angela Cordova; Geneco Mabasa; and Lloyd Anthony Quinones


          It's like a dream that we step at Antique Vocational School. We're like an innocent without knowing anything. Some of us already know each other because they're our friends and classmates when we're in elementary but there are some that we don't know who they are. But through friendship we don't know we're close to them and they're already our friends. So, friendship is a must in man's life because it can attach and link each of us whatever characteristic we have.
         First day of school, first day of classes and we're excited to meet our new classmates and teachers. We're excited to learn new things and we're ready to upgrade our mind to a new level of thinking. The opening of classes starts with a flag raising ceremony. While we're having the flag raising ceremony, some of us talking to each other and established friendship to each and everyone. We then discovered that some of us came from far place and some are graduated as valedictorian and salutatorian in their school. Some of us that graduated as a normal student felt nervous because some of our classmates are intelligent. And we thought that they will underestimate us but our thoughts are wrong, they are like an ordinary student also, they can tell jokes and stories sometimes.
          A lot of things happened in our stay at Antique Vocational School but now, we're here at the final stage of high school life, the fourth year. Lot of troubles we've encountered but through the help of our friends we can get through it. This year, we spend a lot of our time bonding each other because we said that it's our last day in our high school life, so we must enjoy life to the fullest. We play slipper game, we act as a child. We don't what they were saying as long as we enjoy the remaining days in our alma mater.
          High school life, the best! We've experienced also going home at 1:00 in the morning just to comply our requirements and projects in our subjects and when we're doing our obligation and duty on our Supreme Student Government, instead to be depressed or to be stressed on our work, we enjoy it so that it is not boring and so that we can't feel any pain.
         Today, that we're already graduated in our alma mater. We're scattered now in different colleges. We're sad that but we have no choice we must let go of our friends and love ones. :( Instead of that, we must be thankful to God, our creator that we can continue our journey even if we're too far from our them because God didn't left us in time of our troubles and problems. Just pray as much as you can. Because prayers are free, don't waste your time on things that can change a lot of your personalities that someday you will treat your love ones like strangers. Be contented on what you have because that's your life. Just follow the path we're God will lead you. Think of your future and always wear a smile. :)

Saturday, June 16, 2012

Nature's Beauty






















Feelings Can’t Explain




                Sitting inside my room at the boarding house, lonely and very sad because I want to go home at Bugasong, my hometown.  My heart is so pale and it’s like going to die and I want to talk to my friends at Antique but it’s not enough, I want something I don’t know. I can’t think or guess a clue what I want. I think broader and I close my eyes, I think and think. After a minute, I went outside and went to the store to buy a load.
                When I already received my load, I immediately register to an unlimited call promo but sad to say that I can’t register because of too many subscribers. Then I ask someone in the boarding house what other promos available except unlimited call. Then I try to register, then I’m glad to open the message then I’m already registered.
                I hurriedly call my friend, Reyna. We talk about the situations here and there. Different topics were discussed in our conversation. Then she suddenly gave the cell phone to someone. At first, I don’t know who’s talking to me. Then I asked his name. He didn’t give his name to me. In our long conversation my heart becomes red and blooms like a flower. Then I realized the person I’m talking is no other than my special one. I was going to shout out loud at my room but if I do that, my board mates will hear me and asked me why. Instead, my mind was injected with a virus and I talked to him inadequately and pretending not happy talking with him but inside my heart, I’m super excited to go home to meet him and hug him tightly because I already missed him so much. But I have no choice I can’t go home because I want this life, to study here in Iloilo. I have to prioritize my studies first, before anything else.
                As I’m talking to him, I didn’t know that I’m talking nicely to him. And he said to me that I hear it scripted but there was a word “MISS”. I asked him to repeat what he has said a while ago but he didn’t say it again.

                Now, my feelings and my mind are back to normal. I live quietly and peacefully even I missed them or him but in every problem there’s a way. And in my situation, the only way to communicate them is to call, text, chat, or even Skype.
                Thank you to our Almighty God for giving me an opportunity to be happy again and to wipe my problems. And thank you also to the modern technologies, with them we can communicate to our friends, families, and most especially to our loved ones.